An Icelandic migrant in the Bay Area. | Blog of Erna K. Gylfadottir Mendez

Jæja. Hvötin til að teikna varð öllu yfirsterkari. Í fyrsta skipti í langan langan tíma að mér finnst myndskreytti ég þann innblástur sem rataði í skyssubókina. Kannski hef ég sagt það áður að ég gjörsamlega elska að teikna dýr og plöntur, og það varð úr þar sem ekkert annað var að finna í blessaðri bókinni.

En æ mig auma. Sjónin er að gera út að við mig og augað emjar og ég er í þann mund að vorkenna mér og skrifa með annað augað lokað eins og sjóræningi. Ég reyndi að skera út í pappír í síðustu viku en hálsinn á mér og axlirnar eru aumar og þola lítið álag.

ÉG er að bíða eftir gleraugunum og lít á símann aðra hverja mínútu í von um að gleraugnafólkið hringi… ég þurfti að láta seta nýtt gler aftur í nýju gleraugun en þá, eins og áður hefur verið sagt hér, fær lífið liti og nýja ásýnd – og miklu meiri myndskreytingar.

Ég fékk spánný gleraugu í gær.

Lífið fékk nýja vídd og nú er ekki eins og ég sé með eilífa þinnku og sljóleika. Fór frá því að finnast ég vera af annari plánetu við að tala við fólk, við að finnast ég bara nokkuð hress, nokkuð normal.

Í fyrsta skipti í að mér finnst langan tíma var ég ekki með hausverk allan daginn. Með gleraugunum kom sköpunargleðin að krafti sem hélt að hefði yfirgefið mig að fullu eftir áfallið. Mér til mikillar ánægju er ég aftur farin að sjá liti allt í kringum mig í blómum og fuglum og dirrindí, setti á mig humarrautt naglalakk, föndraði í pappír, bakaði glúteinlausar pönnsur í morgun svo eitthvað má nefna. Og rykið af hjólinu var dustað af í gær og ég fór á yndælan en stuttan hjólarúnt sem ég hafði beðið eftir í langan tíma.

 Rauðrófusafi, sellerí og gulrætur. 

Iceland Poopies og túlípanar

Fæ aldrei nóg að borða. Namm. 

Í dag eru 50 dagar síðan ég fékk heilablóðfallið. Finnst það ekki langur tími og batinn með vonum framar miðað við allt og allt. Hef gengið hægt og rólega á hverjum einasta degi undanfarna viku upp að 5 km. Borðað með ólíkindum hollan og góðan mat, og ekkert kaffi drukkið í 8 daga.

Kjellan er enn sprelllifandi og meira en það. Fór í langþrátt viðtal til taugaskurðlæknisins í dag og hann tjáði mér bara að ég mætti bara snúa til fyrra lífs. Sísvona. “En get ég einhverntíma hlaupið og hjólað aftur?” spurði ég hann.

“já farðu bara og gerðu það sem þú varst vön að gera”. Í alvöru? “já”.

Ok. Sumsé, eftir að hafa talað við dokka þá skilst mér að: Æðin í hausnum er gróin, bólgan er hjöðnuð. Blóðköggullinn sem myndaðist við slagið er farinn. Hausverkir og rafstraumsskynjanir vinstra megin í líkamanum (sem ég finn oft og iðulega til) eru ekki hættuleg en bara merki um að heilinn sé að endurvíra sig. Ég hef verið með fríkaðar martraðir um risavaxna kakkalakka og annað ógeð (post-traumatic stress disorder) sem eru að batna.

Og ég finn tonn af létti. Ég meina tonn af sálrænum kvíða var aflétt í dag. Ég fer í annað MRI eftir 5 mánuði til að fá algera staðfestingu á hvernig tegund af gúlp þetta var, meðfæddur fæðingagalli (malformation) eins og þeir vildu geta til um, þar sem ég er engann veginn kandídat fyrir slag af þessu tagi, eða hvort að æð þarna sprakk bara svona upp úr þurru sem þeir telja ólíklegt.

Í dag fékk ég geisladiska sem innihalda fullt af myndum sem staðfesta grun minn um að heilinn á mér sé bara nokkuð flottur.

Svo bíða mín spánný Prism gleraugu eftir nokkra daga því ég fékk dágóðan skerf að sjónskekkju við herlegheitin. Og Prada í þokkabót!

Ég er búin að tipla á tánum í viku, búin að taka því ofur-rólega. Reyni að njóta þess sem lífið hefur upp á að bjóða: Ótrúlegur vinskapur, fjölskyldan mín, fegurðin hér í kring og kuldi. Svo nottlega daglegar ferðir mínar í kaffisjoppuna fyrir minn daglega decaf-skammt.

Langar ekkert sérlega á fætur á morgnana. Nenni því varla og vill oft sofa úr í eitt.

Finn enn þennan skrýngilega fiðring í vinstri helming þegar ég fer út að labba. hjartað fer af stað og mér finnst eins og ég sé að fá panic – kast, algerlega upp úr þurru. Ég? Geri ráð fyrir að heilinn sé að biðja mig um hvíld og afslöppun. Þarf að reyna að hlusta eftir fremsta megni.

Í morgun átti ég kyrrðarstund þar sem ég hlusta. Ég heyrði ekkert nema suðið í hausnum á mér, í báðum eyrum. Ég varð svo frústreruð að ég fór að gráta. Og úr varð alger flóðgátt.

Geri mér grein fyrir að þetta getur verið komið til að vera út af heilaskemmdum.  Varð pirruð og gat ekki setið kyrr. Þá hringdi síminn og þá var það tengdó að tékka á mér. ÉG sagði henni að ég hefði verið að gráta út af pirringi og ótta. Samtalið hjálpaði mér, og þá hringdi Cate vinona mín að tékka á mér. Hún sagði mér að takmarka ekki Æðri Máttarvöld í þessum prósess að koma mér í lag. Upp úr hádegi fékk ég til mín þrjár yndislegar vinkonur í heimsókn. Áttum góða stund saman. OG mér líður betur og finn meiri sátt innra með mér.

Ég áttaði mig á því að ég hef ekkert grátið síðan þetta atvik gerðist fyrir 24 dögum síðan. Hef lítið fundið til nokkurs, og kannski var þetta bara ágætis byrjun. Ég fagna öllum framförum, hversu litlar sem þær virðast vera, en ég er á lífi, er við ágætis heilsu og ætla að taka því fagnandi.

Ok. Fór of skart á mánudag eftir að Suegra fór. Gekk með Elenu í skólann og til baka. No big deal, ha? Sótti hana og var svo keyrð heim. Fannst gangan bara hressandi. Svo kom bakslagið. Daginn eftir var hluti af andlitinu og hendi dofin og kalt, sjónin hafði versnað, augu bólgin og ég var með hausverk allan daginn. Var hrædd, hélt að ég hefði klúðrað þessu og þetta myndi koma fyrir aftur. Luis hringdi upp á spítala og mér var tjáð að ég þyrfti að liggja og liggja og hvíla mig. Í allaveganna 6 vikur og fara rólega af stað!

Ókei í þetta sinn þá… ég svaf í 12 tíma þá nótt og hafði mjög gott af.

Jæja, ég ákvað að hafa þetta blogg stutt og laggott í dag og henda inn nokkrum myndum. Verð helst að láta alla skjáí eiga sig í bili og það er erfitt fyrir tölvusjúkling eins og mig. Sophia litla er hjá mér í allan dag, hress og ótrúlega skemmtileg að vanda, það er frí í daggæslunni. Ætlum að fara og ná í krans hér á jólatréssölunni í grenndinni. Þegar ég næ að slíta hana frá barnaefninu. Fara svo í hádegismat saman og fá okkur síðan lúr…

Monday, my fist time at Starbucks. I was nervous!

 Yesterday. 

Grandma! 

The Back patio last week.

Joy! 

Ég er enn dofin á vinstri helmingi, með poka undir augum sökum þrýstings í höfði (sem eru verulega farnir að fara í taugarnar á mér) finnst ég pínu rangeygð þegar ég tala við fólk, en ég held að ég er það samt ekki. Öldugangurinn inn í eyranu mínu er farinn (kallaði það fyrirbæri Rodeo Beach) ég get hamrað betur á lyklaborðið, get gengið lengra, fór ein í göngutúr í gærkveldi, nappaði sítrónu úr tré nágrannans sem lyktaði unaðslega.

Ég get sagt ykkur að jólaskreytingarnar í ár á húsum hér eru í heildina minimalískar, stórar ljóskúlur hanga úr trjánum, í heildina eru einfaldir litir ríkjandi, sumar hverjar eru sjúklega fallegar. Þetta árið þarf ég að halda aftur að mér í jólaflippinu, ég ætla að baka nokkrar glúteinlausar smákökutegundir með stelpunum og skreyta aðeins. Jólin verða einföld og hæglát í ár (hví ekki?), en stelpurnar litlu eru miklir gleðipinnar og halda að sjálfsögðu uppi stemmningunni. En – að sjálfsögðu förum við að sjá hina árlegu uppsetningu SF ballettsins á Hnetubrjótnum. Ég þyrfti að vera ansi farlama til að sleppa þeim viðburði!

Í fyrsta skipti síðan ég veiktist fór ég ekki í gegnum daginn mjög svo meðvituð að ég er sjúklingur í endurhæfingu. Ég fagnaði þeirri uppgvötun mjög en þarf að vera vel meðvituð um að ég get ekki hlaupið út um allar trissur eins og áður og verið nokkur slyngur múltítaskari.

Fór á Peets um daginn ein í fyrsta skipti í dágóðan tíma til að ná í daglegan decaf-skammt (má ekki drekka venjulegt í x tíma). Þegar baristan sem er brosmild og yndisleg og nafnlaus hefur þjónað mér bak við barborð í um fjóra mánuði, rétti mér kaffið rak ég höndina í það í staðinn fyrir að taka það upp, og ég sagði henni að sjónin væri frekar lélég. Hún spurði mig hvort ég hefði mígreni, nei ég sagði henni að ég hefði fengið stroke fyrir stuttu. Áður en ég vissi af hafði hún komið þjótandi framfyrir kaffibarborðið og gaf mér þéttingsfast faðmlag, þrátt fyrir örtröð út af dyrum. Geri aðrir eins!

Ég hef verið tilfinningalega dofin. Vorum með bíómyndakvöld á föstudagskvöldið með stelpunum að vanda, horfðum á “The Polar Express” með stelpunum síðustu helgi, popp og smákökur go drykkir, og venjulega er ég sú sem get ekki haldið aftur sentimentalískum jólatárum. Í þetta skiptið fann ég þó ekkert, finnst ég vera eins og holur trjábolur að innan og uppáhalds mánuðurinn minn er genginn í garð. Ég fór á jólatréssöluna til að þefa að greninu og ekkert gerðist. Ég keypti jólastjörnu og hún starir á mig jafn þögul eins og ég.

Sótti minn vikulega félagsskap (Vinur minn Alan McCann sótti mig) og viti menn, ég fann fyrir litlum gleðigosbrunni hríslast upp kroppinn, það var gott að finna faðmlögin og hlýjuna sem ég fékk frá öllum.

Tengdamamma fór í morgun, ég er ein í kofanum og var að setjast niður. Er að sjóða kanelstöng í vatni sem hún gerði, mestmegnis til að gefa heimilinu góða lykt og finna stemmninguna. Svo borðaði ég leifarnar af afar girnilegri mexíkanskri kjúklingasúpu. Mikið er gott að sakna tengdamömmu sinnar!

I started to practise my drawing skills after 2 days at the hopsital.

Framfarardagur til að fagna. Ég er með blað upp á vegg með 30 dögum fram í tímann sem ég hripaði með blýanti. Í kvöld strika ég út tíunda daginn síðan ég fékk heilablæðinguna. Sérhver dagur er góður vinur minn og einn enn dagur bata og ástæðu til að fagna lífinu.

Í nótt vaknaði ég aftur með sterkan rafstraum í hausnum sem ferðaðist upp og niður líkamann. Frekar óþægilegt og ég þurfti að standa upp í nokkrar mínútur og nudda höndunum upp við vegginn til að ná þessu ískyggilega fyrirbæri úr mér. Svo vakti straumurinn mig aftur 5.15 og ég er bara sannfærð um að Almættið sé að gera við hausinn á mér.

Vaknaði ringluð og glöð að vera á lífi í morgun. Vantar einbeitingu, sjónin er ennþá skökk. Það fyrsta sem ég heyri er suðið í eyrunum og ég veit að ég er enn að læknast. Ég stend upp, næ smá einbeitingu, tékka á tölvupósti, Les Emmet Fox, “The Sermon on the Mount”, hugleiði og bið, finn Guð í þögn, staðfestuna og sannfæringuna um tilvist hans.

Finn meiri skerpu og augun ekki eins ofboðslega þreytt. Hef meira úthald dag frá degi, og tek því að sjálfsögðu fagnandi. Vinstri hönd er fremur dofin enn og er að fá meiri tilfinningu í tærnar og vöðva. ÉG fagna öllu skringilegu kitli sem ég finn á vinstri helmingi en það er merki um að taugar séu að vakna úr doða. Hef sofið eins og hundur undanfarna daga, hef ekki orðið þunglynd né fengið óttakast um endurtekningu á þessu ástandi, en það er nokkuð algengt hjá heilablóðfallssjúklingum sem komnir eru heim.

Ég varð fyrir undarlegri upplifun fyrstu tímana á gjörgæslu. Ég var ekki hrædd á meðan ég fékk heilablófallið, né þegar ég vissi ekki hvað var að eða hvort ég myndi lifa eða deyja. Ég var ekki hrædd þegar ég vissi ekki hvort niðurstaðan úr sneiðmyndatöku yrði heilablóðfall, æxli í heila eða hvort hjartað myndi gefa sig eða heilastarfsemin hreinlega fjara út, lífmerkin voru ekki eins og þau áttu sér að vera fyrstu tvo dagana. Enginn hreinlega vissi neitt, nema að ég þyrfti algerlega að hvílast.

Ég fékk annað tækifæri, og þau einkenni sem ég hef er ekkert miðað við hvað sumir þurfa að díla við eftir að hafa fengið heilablóðfall. Getur ekki matast sjálf, farið á klósettið, hefur jafnvel misst málið, minni eða sjón. Þarf að breyta öllu skipulagi heimafyrir til að hagræða á sem bestan máta fyrir sjúklinginn. Lítið að gjalda miðað við allt og allt, eins og Elena, rússnesk hjúkrunarkona sagði mér á spítalanum.

My room and my food tray on Thanksgiving

Practising lettering

Ég stunda engin trúarbrögð, en ég hef stundað andlegt líferni í rúm 13 ár, og hef minn eigin persónulega skilning á Guði sem ég hef lært að þekkja betur og betur í gegnum tíðina. Þessi Guð hefur hjálpað mér að komast í gegnum alla mína erfiðleika, en þegar kemur að algerri óvissu varðandi mans eigið líf, kemur sannfæringin heim og saman. Þegar öllu er á botninn hvolft, þá er hann þarna.

Á meðan óvissan stóð yfir, festist hugur minn á bæn, en svo sá ég andlit stelpnanna minna og ég varð döpur um tilhugsunina um að sjá þær kannski ekki aftur. Ég sá hlutina í nýju ljósi, ég sá og fann ljóslifandi það sem skiptir máli, fólkið sem ég elska, fólkið sem ég sakna, öll  stóra fjölskyldan mín heima á Íslandi og í Texas, elskuleg amma mín og þeir sem farnir eru og að undanskildu dýrmætu vinir mínir sem gleymdu mé sko ekki. Óttinn hefur læðst inn seinna, og segir mér  að ef ég dey, þá mun Luis finna aðra konu, stelpurnar fái stjúpmömmu og þær muni með tíð og tíma gleyma mér. Þannig virkar nú heilatuðran þótt í bata sé, en só?

Ég komst að því að það er ekkert sem ég myndi kjósa að vera öðruvísi, allt er sumsé eins og það á sér að vera. Á spítalanum mátti ég ekki lesa, horfa á sjónvarp, texta,né tala í síma. Ég hafði svo sem mjög gott af því þar sem ég hef verið mjög háð iphoninu mínu og öllu tölvudótinu. Eg byrjaði að teikna aftur, og það skiptir ekki máli hvað. Það sem kemur á blasíðuna hefur sinn tilvistarrétt. Hef teiknað daglega síiðan á degi 3 á gjörgæslu, og mér fer fram á hverjum degi. Ég hef trú á að ég verði komin aftur í stuð eftir smá tíma. Þarf að hvíla heilann í um 4-6 vikur.

Vital sign cords, Fall risk wristband and armband for scanning.

Rick kom í heimsókn í dag og fór með mig í göngutúr hér í fögru fjalllendi, spöl frá heimili mínu. Ég var skíthrædd um hausinn á mér í litla rauða sportbílnum hans þegar hann hossaðist yfir vegavinnukafla og ójögnur. Komst heil á höldnu fram og til baka, það var fallegt um að litast, útsýni og dýrðlegir haustlitir, heilandi kyrrð og fuglasöngur. Kom heim með aukasúrefnisbirgðir allaveganna nóg til að vekja nokkrar sellur úr 10 daga doða. Lognaðist útaf í klukkutíma með hugleiðslutónlist á, vaknaði ofurhress og fannst ég vera orðin bara nokkuð  góð til að takast á við hitt og þetta. En ó jæja, mamman þarf enn að hvílast vel og leyfir öðrum um að sjá um sig í bili.

Green tea and more tea.

What a creative week! Been finishing my Christmas cards for this year that have been sitting in my sketchbook for a while. I’m almost ready to take them to the printer and have them nicely printed and packaged. They come as a set of 12 and can be used as a decoration, as cards, and I’m sure they will look nice framed on the wall. For inquiries, please email at info@elsora.com.

It is so wonderful to see new work published and nicely printed! Illustrations I did for Weldon Owen publishers and is available in bookstores.

Nokkrar afurðir og prótótýpur sem mun verða hluti af Elsora línunni minni, bangsarnir eru byggðir á sögu Jennifer Choia, “Alaskan Tomboy”. Meira fljótlega.

Tauþurrkur, 45cm sinnum 45 cm. 

The best, and my favorite, nutrition-packed soup that only my husband makes. It´s sooooo  good.

 I´ve always been in love with grizzlys. And fireweed (right pillow). Fireweed grows wild in Alaska as in Iceland. Someone at the studio mentioned that the illustrations look russian. To me – a compliment!  

Two changitas and their pillows. 

óÓóÓ hvað ég á erfitt með að setjast niður og skrifa… það er svo margt sem flýgur í gegnum hausinn á mér á hverjum morgni. Litla íbúðin var gjörsamlega á hvolfi í gær því ég þurfti að henda mér í saumaskap og hjálpa Elenu með heimalærdóm, og gefa þessum elskum að borða. En ég hef ekki pælt í því áður en Youtube er drekkfullt af myndböndum sem kenna hitt og þetta, meðal annars það að sauma. Svo í gær lærði ég að festa rennilás á púða, og smám saman er ég að verða færari um að smella saman nokkrum prótótýpum.

Ég panika nett af og til við tilhugsunina um að róa á miðin ein á bátnum án aðstoðar og án landakorts. Kannski aðallega vegna þess að mér finnst tíminn fljúga úr höndunum á mér, og tvö, þetta er reiðinnar býsn af vinnu sem ég þarf að gera og margt að læra. Luis er alveg búinn að sleppa tökunum á mér, og þar bara gott. Hann hefur hjálpað mér mikið hingað til og helst haft óbilandi trú á mér og því sem ég er að gera.

Ég fór niðrí stúdíó í fyrradag með efni, tilbúin til að prenta, var búin að skrifa hvert smáatriði niður, og svo gerist það bara að ég geri öll þau mistök sem til eru í bókum, og það er ekkert annað en að læra af þeim, jú, að prenta er mjög vandmeðfarið og það má ekki leyfa nein mistök í ferlinu.

Ég lýsti einn rammann of lengi og hafði það áhrif á blekflæði á prentflötinn þegar ég prentaði. Á eina mynd þurfti ég að prenta þrjá liti á efnið. Ég vissi svo sem ekki að efnið skreppur saman hið minnsta um leið og það kemst í snertingu við blek. Svo litafletirnir pössuðu ekki fullkomlega saman þarafleiðandi þegar ég var í miðju prentferli og myndin á efninu varð ögn skökk. Og ef maður gengur ekki fljótt til verks, þá þornar blekið í rammanum og stíflar prentfllæði, það þarf að þrífa hann og láta hann þorna og byrja upp á nýtt!

Ég blandaði einn litinn of dökkann og það eru dýr mistök og erfitt að snúa til baka og það í raun sést ekki fyrr en að myndin er komin á efnið því þá kemur raunverulegur litur fram. Ég klúðraði nokkrum efnisflötum og nokkrir dollarar fjúka í hvert skipti. Tíminn tikkar og nákvæmlega á slaginu 4.45 þarf ég að vera búin að þrífa, vera komin út til að ná lestinni. Bakið var þreytt, neglurnar svartar, hárið úfið, blekklessur í fötunum þegar ég hélt heim á leið. En satt best að segja og þegar ég spurði mig í fullkominni hreinskilni hvort þetta væri það sem væri vert að eyða ævinni í , þá var svarið já! Ég mun pósta nokkrar prótótýpur í kvöld, þegar litlu snótirnar koma heim.

Next to Mission Grafica is this lovely Mexican bakery and everything goes for dollar and under. I just couldn´t resist takig a picture, but I hope I didn´t scare that nice pretty lady that was sitting there. 

Ready to print. 

Apron my grandma Ragnheiður gave me. I always think of her when I see it. She´s with me all the time. 

Rosalega annasöm vika að baki enda allt sem heitir blogg steindautt.

Kláraði fyrstu umferð af litríkum prótótýpum - tea-towels, eða réttara sagt viskustykki á góðri íslensku. Þannig að hér hafið þið það – jólagjöfin í ár til ykkar verða prótótýpurnar mínar. Ég er að sjálfsögðu ofsalega ánægð með útkomuna, en sér í lagi vegna þess að ég gerði allt sjálf, frá því að velja efnið, blanda blekið, sníða, sauma, lýsa negatívur, brenna ramma, þrykkja, sníða, sauma og brjóta saman. Ég lærði að þræða saumavélina og fór með nokkur kefli í þetta, braut nokkrar nálar og flækti tvinna. En undir það síðasta var ég orðin mjög slikk á vélinni sem að endingu varð afar auðmjúk, og alveg eins og allt annað getur saumaskapur verið mjög ávanabindandi.

Fékk litaálit hjá Marcia, sú sem kenndi mér alfarið að þrykkja í Grafica, og hún stakk upp á að svarta laufið yrði í lit. Ég valdi Turqoise, ég held að það komi svaðalega vel út. Ég þarf að renna niðrí Grafíca á morgun og prenta – lauf í turqoise, ásamt því að starta fyrsta prótótýpu púðunum.

I love to create for many different reasons. But mainly, it makes me happy. Today I created my first hand puppets today with the girls. I went to the fabric store few days ago and bought few half-yards of soft, colorful and fluffy fabric to do something creative and fun. It became a very happy collaborate project. Thanks to my mom who gave mea sewing machine few years ago when I was on a maternity leave. I’m getting better! And when something is fun, it’s hard to stop!

I’ve been working hard lately at Mission Grafica in San Francisco to print my first batch of t-towels. The images are derived from a story I had from a friend of mine up in Alaska and it’s lovely. I have a line of pillows, t-towels and prints with the images.

I’ve been looking hard to find the right kind of fabric for my textiles, and my search has been narrowed down to a couple of places. I printed few samples yesterday, but most of my time there I was mixing colors and preparing the screens. I have to add the second colors to the designs on Friday, and hopefully I can start sewing them together after that. This is the daunting task I’m faced with when I do my designs by hand. The tag that comes with it will say something like this: “Hand Made in California. Wash with gentle care”. And that is what makes this so special!

Met my new seamstress yesterday, Ms. Jaqueline. She´s 58, been sewing for 53. Looking forward to work with her!

Tomorrow, more printing. Jack White and Zeppelin in the headphones, will be at the Grafica all day if you want to stop for a coffee if you´re passing by.

This week I´ve been designing line of cards. People I know that have been close to me at some point, friends, family, people that have made me laugh, people that have made some kind of an impression in my life. I have a date for an online store and hopefully I can proceed on time with what I have on my list of products. I´ve also been researching paper vendors and print services, and they are not all the same. I had a sample package from one of the print express services, and I really disliked the glossy coating on the whole promotional materials throughout, and I am  also looking for a service that offer environmentally friendly papers and inks that they did not have. That will be more costly, but it fit the ideals I´ve set for my products.

Also, I went to the Mission Grafica in San Francisco today and burned screens for upcoming line of t-towels. I am excited, passionate, and so happy to be able to work with my hands and get a little messy. Also, I got to meet awesome people that are doing similar things as I am, creating paper goods and textiles and really loving it. Anyways, it´s time to fire up my nice Nikon, this iphone is not doing the photo job well…

Ég fór í Sædýrasafnið í Monterey síðustu helgi og fannst dásamlegt að vanda, sér í lagi suður – afrísku mörgæsirnar. Mig langaði í þær allar. Eftir að ég hafði skyssað eina í handhægri tösku, þá kom eitt dýrið á eftir öðru. Rauð panda er fallegasta dýr sem ég hef séð. Gíraffakálfur er krúttlegasta afkvæmi sem fyrirfinnst að mínu mati, (reyndar eru öll dýr krúttleg nýfædd nema kannski mannsbarnið).

Ég prentaði þessar út í gær til að sjá hvað ég gæti betrumbætt. Ég ætla að stefna að því að vera búin að myndskreyta samtals um 20 fyrir þarnæstu helgi. Ég held að það væri skemmtilegt að nota þessi kort  boðskort í afmæli, eða reyndar bara hvernig sem er . Og svo auðvitað að gefa fólki smá hugmyndarflug og fylla upp í eyðurnar.

Bíð eftir að vínberin leysist út í blóðstrauminn svo ég geti farið yfir í gymmið. Ég hef verið að njóta til fullnustu undanfarna daga, lífið hefur verið sérstaklega einfalt og fyrir mér er því að þakka að ég hef verið að taka til í kringum mig, frá einni hirslu til annarar, frá skúffu til skúffu og flík eftir flik og tilfinningin er rokna góð. Ég hef verið að einbeita mér að hugmyndavinnu sem gefur mér mjög mikið og persónulegan árangur.

Ég hef einnig verið að fara fyrr á fætur til að geta gefið sjálfri mér tíma í einrúmi áður en dagurinn byrjar, ég les og kyrra hugann, og það hefur dásamleg áhrif í gegnum daginn. Svo er bara nokkuð gaman að ferja gemlingana í skólann. Já, þetta er bara bjart, enginn efi á því. Jaðrar við pínu væmni en ó jæja, hver kannast ekki við það að eigin reynslu annað veifið.

Emma Feng and Elena Kristin Mendez.

They have been best friends from the age of 3 months and now together at Kindergarten.

My new design blog and tell me what you think. I’ve been working on the look and feel today. I’ve been posting my newest designs here (More to be announced soon…)

http://elsoradraws.wordpress.com/

Did I tell you that I wanted to give a gift of art of inspiration to the world, every day (when possible)?

Here are few that I did for the past days.

1. Pamela Rose, a Whole Foods Cake decorator for many years. You rarely meet someone as passionate about their job.

2. My love for coconuts. From the moment I wake up, my day is a coconut in one form or the other, oils or juces.

3. A little four year old neighbor of mine. The other day few of us had a picknic at the court, and his mom brought a watermelon. I looked up and Will had taken a chunk, took an enourmous bite, and he seemed so small for that task, and he looked so cute and somehow naughty and the same time.