An Icelandic migrant living and breathing in the US of A. | Blog of Erna Gylfadottir Mendez

Góður dagur. Skýjað og gola. Gott. Er búin að fá morgunverðartacos sem Marcos kome með færandi hendi áðan,  og tengdapabbi tók okkur í sushi hlaðborð í hádeginu. Hrafnhildur fór síðan á hafnarboltaleik með frændanum. Strákarnir koma loksins í kvöld og verður margt um krakkann. Svo ekki vantar Texas stemmninguna hér, það er óhætt að segja.

Í gær fórum við með Marcos frænda á Kid´s Museum, ægilega skemmtilegt safn, á meðan amma Mary fór með Hrafnhildi að versla. Við fórum þaðan í gegnum fallegan rósagarð yfir í Náttúrugripasafnið þar sem við sáum ALVÖRU risaeðlubein, og ALVÖRU demanta og frumskógardýr, og allskonar steina. Skemmtum okkur alveg með eindæmum vel!

Það besta við þessa skemmtilegu ferð að loksins fékk ég skottúr um þá Houson sem ég hafi heyrt um en aldrei séð. Og þetta var eins og keyra um falleg og menningarleg hverfi í Evrópu, full af kaffihúsum og litlum sjoppum. Marcos virðist þekkja hvern krók og kima og allt það sem borgin hefur upp á að bjóða. Það skondnasta var að hann þekkti líka hvern einasta veitingastað sem við keyrðum framhjá enda mikill áhugamaður um mat.

Krakkasafnið er frábært safn, fyrir börn á öllum aldri!

Mér fannst þetta svo skemmtileg uppstilling að ég mátti til. Börnin í bakgrunni voru með eindemum falleg og hegðuðu sér til fyrirmyndar.

Fyrir utan Náttúrugripasafnið

Smá hitavæta, en næs.

Að skoða rósir eð Marcosi frænda

spúandi eldfjöll og fljúgandi risaeðlur í 3D

Marcos frændi er svo skemmtilegur – og líkur pabba!

Afi Lóló að smíða bíl úr kubbum

Komum í 32 gráðu hita, og það var skýjað og rigning!

Gott að sjá Austin aftur, og gleði og fögnuður yfir að sjá ömmuna og afann og bræðurna sem biðu óþreyjufullir.

Með okkur var farið með á afar Texneskan stað, sem var í hippalegri kantinum, þar sem borið var fram djúpsuðrænn og seyðandi (og einkar djúpsteiktur) matur.

Ég stóðst BBQ-ið, kjöthleifinn, djúpsteikta kjúklinginn og fékk mér pönnusteiktan fisk og svokölluð “skítug hrísgrjón” (dirty rice) sem er Louisiana style hrísgrjón með sérkennilegum kryddkeimi. Ekki leið á löngu þar sem ég var farin að ræna af diskum stelpnanna, þar sem þessir svokölluðu “Junior” skammtar voru á borð við fullorðna í Kaliforníunni.

Stelpan sem framreiddi á borð var falleg, ekta og einstaklega kurteis. Laus við yfirborðskennd og þjórfésgræðgi. Gott að finna fyrir sunnleskri þjónustulund aftur.

Ég fékk gamalkunna menningarsjokkið við að keyra í gegnum Austin, magapínu og smá ógleði. Hugsaði með mér að ég gæti aldrei búið hér. Það rjátlaði af mér eftir daginn, og að vera í kringum þetta yndæla fólk sem tengdaforeldrar mínir eru.

ÉG er stödd í Houston núna, og úti er hitabeltisstormur, þrumur miklar og eldingar. Skordýrasuðið í trjánum er yfirgnæfandi, en skemmtilegt. Elena steig ofan á maurabú og var bitin af maur, og gjörsamlega trylltist. Að öllu jöfnu, hér fer bara vel um okkur hér.

Ég ætla að skella mér í hlaupaskóna og fara á hlaupabrautina hér í grennd og taka nokkra hringi, jú, ég er víst stödd á hinni miklu flatneskju, Texas.

That´s when I got tears in my eyes.

That´s when I got tears of joy.

Grandpa Lolo showed up at the playground today to say hi

This is what is called humidity!

For a green signal from above? Still looking. Still listening. How does it appear? A voice from the sky? Or just a divine guidelines from every streetcorner, just like from the movie “Being There” by Jerzy Kosinki?

Still in Concord, CA. Sipping my tripple Americano while the trio is sleeping. They woke up 10.30 yesterday! So I have good two hours to do and think about good deeds for this day.

El Husbando still working every day, many hours, and he comes back, and he is kind and calm and humorous. Takes us places. I like this marriage a lot. A LOT! Huge baggage gone and he is completely done with the moving phase. While he was working full time!

Like my dad said, “Your husband sure is hard working”.

We, the females of this family are having a good ol´times. The only downside of living in a hotel room is obviously lack of privacy, and for most parts, the lack of a great, fresh restuarant experiences. We´be been kind of busy, though.

We´ve gone swimming every day this week. Yesterday we went to the bookstore, read few Dora books and played with Thomas trains, and then we´ve visited every nook and cranny in forms of parks around here. We will still need to visit the brand new 50 million dollar Walnut Creek library that opened on Friday, before we leave.

But the great things about shared hotel rooms is waking up in the morning and watching the little ones sleep. That´s how angels look like I can imagine!

At the pool

I´ve heard about kids that were raised by wolves.

Mama food (happen to watch a Oprah show about diabetes the day before)

Daddy food (he missed the show)

Og enn í Kaliforníu.

Dagurinn búinn að vera hinn ágætasti, höfum verið að venjast þessu heimilisleysi bara með stóískri ró, þótt svo að mér finnist ekkert sérlega spennandi að búa í hótelherbegi. Frágangur er búinn við húsið sem við bjuggum við. Aldrei verður stunginn lykill í þá skrá aftur – af okkar hálfu. Komum við í gær og það var búið að rífa út eldhúsinnréttinguna, engin húsgögn, enginn Tuffi, enda er hann á hundahóteli þessa stundina. Þegar við fórum með hann á mánudaginn var hann svo áfjáður að komast í bílinn að hann rak sig í púströrið svo úr varð lítill skurður en nógur til að þurfti að sauma- og upp á dýraspítala þar sem hann var skilinn eftir yfir nóttina, og billinn maður minn – hátt upp í 500 dollarar.

Fyrir ykkur sem eru að undrast, held ég að við leggjum niðreftir til hinnar miklu Texnesku flatneskju á föstudaginn. Held ég. Plön enn á hriktingi. Annars er ég bara í samfloti akkúrat núna, hver svo sem stefnan verður. Hef langað til að eipa örlítið, en eins og gamli góði Don B. sagði stundum og réttilega, kannski það besta í stöðunni er að “keep my big mouth shut” og gera og segja alls ekki neitt.

Stelpurnar eru komnar upp í rúm, áttum ágætis kvöld saman og fínan dag, fór með þær í sund og á kaffihús, erum orðin algerlega uppiskroppa með staði til að eta, og við höfum staðið okkur að því að fara á sama staðinn þrjá daga í röð, þar sem krakkar borða nánast ókeypis. Hef hrúgað í mig góðu stöffi undanfarna daga, brokkólí, Salati allskonar, baunagóðgæti og fleira og haldið mig í ágætis formi í gymminu hér á þessu hóteli.

Hrafnhildur og pabbi hennar fóru í bíó, og ég er hér. Það er ekki séns að vinna með 2ja og 3ja ára. Þær tóku sér blund í dag og ég náði að laga aðeins og snyrta,  en ég er akkurat núna að setja allar myndskreytingarnar á eina vefsíðu sem er reyndar komin í loftið.Það er búin að vera skítakukdi í dag á Kalifníumælikvarða, peysuveður hálfgert og hvassviðri. Þykkur skýjabakki liggur hér við fjöllin í fjarska. Sumar í San Francisco með þoku og tilheyrandi. Meira mjög fljótlega.

She just discovered the magic of silliness, when comes to taking pictures.

Sophia is watching – and is very worried about the Thomas The Tank engine, her friend.

The kitchen? Gone. But for sure looks better this way.

Went to say goodbye to my gentle – giant sponsor, Don B. I’m going to miss him dearly.

I’m going to miss you, Don. Who could possibly replace you? Thank you for everything.

My three angels sleeping after a busy day.

Gærkvöldið:

Áttum eftir að mála, þvo glugga, taka allan bílskúrinn út, taka pressuna í sundur, og taka nokkrar mublur í geymslu seint í gærkvöldi. Ákváðum því bara svona þegar leið fram á kvöld að nenna þessu ekki lengur og fara bara á In and Out Burger í Antioch. Keyrðum framhjá gullnum hæðum til Pittsburg og þaðan á hammarabúlluna. Hitinn fór yfir 100 gráður um daginn, og sólsetrið var samhliða því, mikið og fagurt. Gaman að horfað á og japla á hammara og frönskum.

Vorum að glápa með öðru auganu á imbann eftir að heim var komið fram að miðnætti, en Luis var að vinna til að verða 1. Hann var vaknaður hálfsex og byrjaður aftur. Svaf á hörðuu gólfinu en ég skreið inn í bakherbegi þar sem við vorum ekki búin að fara með svefnsófann. Sú yngsta var komin á ról um fimm en mér tókst að fá hana til að fara aftur í rúm eftir klukkutíma.

Dagurinn í dag:

Steve,  leiðgusalinn okkar var svo elskulegur að leyfa okkur að vera fram á sunnudag. Það eru fjórir dagar framyfir síðasta dag. Svo var þakkarkort í póstkassanum með gjafakort í Safeway þar sem þau vissu að við vorum ískápslaus og vantaði eitthvað í gogginn. Einstaklega fallega gert af þeim og kemur sér einstaklega vel fyrir okkur. Eitthvað nefndi ég Pismo Beach í gær en eins og ég segi, skjótt skipast plön í lofti.

Við rusluðum öllu lauslegu úr bílskúrnum í dag, og það var mest allt það sem viðkemur prentinu. Pressan og lýsingarbúnaðurinn og borðið verður tekið í sundur á morgun og svo eru það bara þrif á gluggum og gólf eftir. Búin með baðherbegi, dyr, karma, sillur, lista, krók og kima.

Textaskilaboðum rignir yfir okkur frá Texas, og engin eru svörin enda ekki til. Luis þarf að mæta í vinnuna á mánudaginn og ég veit ekkert hvar ég og stelpurnar verðum ,en eitt er víst, við höfum haft það alveg rosalega gaman undanfarnar vikur, Meðfylgjandi mynd sem sýnir manninn minn á símavinnufundi núna seinnipartinn í dag. Hann er með svona lítið bluetooth símatæki í eyranu, en ég held að hann sé í einhverju svefnvökuástandi.

Ævintýri er held ég bara hrein óvissa.

Hlökkum til að fara út héðan á morgun! Búinn að vera alveg sérdeilis annasamur dagur og undanfarnir. Allir kassar komnir út, öll húsgögn, og við höfum búið um okkur á stofugólfinu með teppi og nokkra kodda. Rúmið farið. MArgt af okkar búslóð seldum við á bílskúrssölu og nágrannar voru hér sveimandi um eins og gammar í tvo daga. Sumir komu jafnvel við þrisvar.

Það eina sem er eftir eru “afgangarnir” – stakir sokkar, bækurnar sem fundust undir rúmunum, hlutir sem passa engann veginn við aðra hluti – og sjónvarpið. Við erum búin að pakka því helsta niður í ferðatöskur og erum að spá í að keyra niður til Pismo Beach á morgun ef hótelverð leyfir. Okkur langar að eyða helginni með stelpunum á einhverri ströndinni hér og slappa af eftir allt þetta. Jú, við höfum tilkynnt að leiðarendi sé Texas, og okkur langar að kreista það sem við getum út úr Kaliforníunni. Eiginmaður er ægilega tvístígandi yfir að fara til Tex, því það er brjálað að gera í vinnunni hjá houm þessa daganna og hann þarf að vera í San Francisco og verður lítið um fjarvinnu, sem þýðir stöðugur aðskilnaður.

Á meðan hann var á símafundum í allan dag var hann að spasla í holur með annari, og bera út kassa og mála. Klukkan er orðin eitt að nóttu og hann er að vinna núna. Hann er óskaplega ánægður að þessi “útflutningur” sé um það bil búinn, og óvissan hefur verið rosaleg á köflum. Á meðan hann hefur verið í fullri vinnu höfum við tæmt húsið. Ég sá um að pakka öllu niður í kassa, og búin að þrífa mest. Hann hefur séð um að koma kössum í geymslu.

Jæja, ég er að hrynja í sundur af þreytu. Góða nótt.

I should be writing in Icelandic from here on. I only get comments from home. Anybody? Anyways, in the midst of procrastination.
Boxes, here I come!

Said the mom of three active girls. Been hanging out with them all day, every day for the past two weeks. And they are handful. Been visiting every park around here and giving them ratings.

I have lived here for close to 4 years and passed the Civic Center park weekly at least and sometimes more, and never realized that it got sand (that comes with buckets and stuff) waterfountain for the kids to play in,

kids-size rocks to climb, and all kids of swings and slides and challenges. Plus, bunch of parents, not far from my age! Halleluja! Finally when we decided to move. Is that what we call typical or what?

We spent good chuck of time there, after going to the moll and exploring the Disney store among other things. After the Civic Center Park we went home to pick up the poor dog, and went to another park nearby to play some soccer, until Sophia had unstoppable tiredness-tantrum.

The day was soon over, I looked at the outlines of the mountains in the twilight, a pretty scene I´ve observed so many times before, and I feel sad, and I feel like my heart that I doesn´t want to leave.

I think I have the most beautiful daughters in the whole wide world.

Hrafnhildur Hlín – Raven is a very good sister, incredibly helpful with the small ones and very patient.

So here I am, packing, cleaning, and in the midst of the crazyness the landlords are having an open house. And it looks like the house has been bombarded with junk. The dog is locked up in his cage. The girls are all over the place. Our refrigerator was sold an hour ago, so there are piles of food sitting on the counters. We had a garage sale both Saturday and Sunday and it was a constant stream of people coming and digging in our “leftovers”. I saw some of my clothes dissappear for a dollar, some I just gave away and had more pleasure of doing that. Three more days and we´re out. Destination? A questionmark to me. Home is where the heart is, they say. We´ll see how this new place, home, whatver is going to feel. I wish I was more enthusiastic about this.

I am looking at the junk in the garage, and watching the girls. There is a crazy kid running around here, he belongs to some of the people that are coming through here.

Mr. Solano´s house. I don´t even know their real name, – see we have been so close to our neighbors here, I think they don´t know how to speak english, maybe they have never learned to say hi.

Home in a suitcase again?

Where does my press go??