Sæl verið þið.

I started to practise my drawing skills after 2 days at the hopsital.
Framfarardagur til að fagna. Ég er með blað upp á vegg með 30 dögum fram í tímann sem ég hripaði með blýanti. Í kvöld strika ég út tíunda daginn síðan ég fékk heilablæðinguna. Sérhver dagur er góður vinur minn og einn enn dagur bata og ástæðu til að fagna lífinu.
Í nótt vaknaði ég aftur með sterkan rafstraum í hausnum sem ferðaðist upp og niður líkamann. Frekar óþægilegt og ég þurfti að standa upp í nokkrar mínútur og nudda höndunum upp við vegginn til að ná þessu ískyggilega fyrirbæri úr mér. Svo vakti straumurinn mig aftur 5.15 og ég er bara sannfærð um að Almættið sé að gera við hausinn á mér.
Vaknaði ringluð og glöð að vera á lífi í morgun. Vantar einbeitingu, sjónin er ennþá skökk. Það fyrsta sem ég heyri er suðið í eyrunum og ég veit að ég er enn að læknast. Ég stend upp, næ smá einbeitingu, tékka á tölvupósti, Les Emmet Fox, “The Sermon on the Mount”, hugleiði og bið, finn Guð í þögn, staðfestuna og sannfæringuna um tilvist hans.

Finn meiri skerpu og augun ekki eins ofboðslega þreytt. Hef meira úthald dag frá degi, og tek því að sjálfsögðu fagnandi. Vinstri hönd er fremur dofin enn og er að fá meiri tilfinningu í tærnar og vöðva. ÉG fagna öllu skringilegu kitli sem ég finn á vinstri helmingi en það er merki um að taugar séu að vakna úr doða. Hef sofið eins og hundur undanfarna daga, hef ekki orðið þunglynd né fengið óttakast um endurtekningu á þessu ástandi, en það er nokkuð algengt hjá heilablóðfallssjúklingum sem komnir eru heim.

Ég varð fyrir undarlegri upplifun fyrstu tímana á gjörgæslu. Ég var ekki hrædd á meðan ég fékk heilablófallið, né þegar ég vissi ekki hvað var að eða hvort ég myndi lifa eða deyja. Ég var ekki hrædd þegar ég vissi ekki hvort niðurstaðan úr sneiðmyndatöku yrði heilablóðfall, æxli í heila eða hvort hjartað myndi gefa sig eða heilastarfsemin hreinlega fjara út, lífmerkin voru ekki eins og þau áttu sér að vera fyrstu tvo dagana. Enginn hreinlega vissi neitt, nema að ég þyrfti algerlega að hvílast.
Ég fékk annað tækifæri, og þau einkenni sem ég hef er ekkert miðað við hvað sumir þurfa að díla við eftir að hafa fengið heilablóðfall. Getur ekki matast sjálf, farið á klósettið, hefur jafnvel misst málið, minni eða sjón. Þarf að breyta öllu skipulagi heimafyrir til að hagræða á sem bestan máta fyrir sjúklinginn. Lítið að gjalda miðað við allt og allt, eins og Elena, rússnesk hjúkrunarkona sagði mér á spítalanum.

My room and my food tray on Thanksgiving

Practising lettering
Ég stunda engin trúarbrögð, en ég hef stundað andlegt líferni í rúm 13 ár, og hef minn eigin persónulega skilning á Guði sem ég hef lært að þekkja betur og betur í gegnum tíðina. Þessi Guð hefur hjálpað mér að komast í gegnum alla mína erfiðleika, en þegar kemur að algerri óvissu varðandi mans eigið líf, kemur sannfæringin heim og saman. Þegar öllu er á botninn hvolft, þá er hann þarna.
Á meðan óvissan stóð yfir, festist hugur minn á bæn, en svo sá ég andlit stelpnanna minna og ég varð döpur um tilhugsunina um að sjá þær kannski ekki aftur. Ég sá hlutina í nýju ljósi, ég sá og fann ljóslifandi það sem skiptir máli, fólkið sem ég elska, fólkið sem ég sakna, öll stóra fjölskyldan mín heima á Íslandi og í Texas, elskuleg amma mín og þeir sem farnir eru og að undanskildu dýrmætu vinir mínir sem gleymdu mé sko ekki. Óttinn hefur læðst inn seinna, og segir mér að ef ég dey, þá mun Luis finna aðra konu, stelpurnar fái stjúpmömmu og þær muni með tíð og tíma gleyma mér. Þannig virkar nú heilatuðran þótt í bata sé, en só?

Ég komst að því að það er ekkert sem ég myndi kjósa að vera öðruvísi, allt er sumsé eins og það á sér að vera. Á spítalanum mátti ég ekki lesa, horfa á sjónvarp, texta,né tala í síma. Ég hafði svo sem mjög gott af því þar sem ég hef verið mjög háð iphoninu mínu og öllu tölvudótinu. Eg byrjaði að teikna aftur, og það skiptir ekki máli hvað. Það sem kemur á blasíðuna hefur sinn tilvistarrétt. Hef teiknað daglega síiðan á degi 3 á gjörgæslu, og mér fer fram á hverjum degi. Ég hef trú á að ég verði komin aftur í stuð eftir smá tíma. Þarf að hvíla heilann í um 4-6 vikur.
Vital sign cords, Fall risk wristband and armband for scanning.
Rick kom í heimsókn í dag og fór með mig í göngutúr hér í fögru fjalllendi, spöl frá heimili mínu. Ég var skíthrædd um hausinn á mér í litla rauða sportbílnum hans þegar hann hossaðist yfir vegavinnukafla og ójögnur. Komst heil á höldnu fram og til baka, það var fallegt um að litast, útsýni og dýrðlegir haustlitir, heilandi kyrrð og fuglasöngur. Kom heim með aukasúrefnisbirgðir allaveganna nóg til að vekja nokkrar sellur úr 10 daga doða. Lognaðist útaf í klukkutíma með hugleiðslutónlist á, vaknaði ofurhress og fannst ég vera orðin bara nokkuð góð til að takast á við hitt og þetta. En ó jæja, mamman þarf enn að hvílast vel og leyfir öðrum um að sjá um sig í bili.

Green tea and more tea.